Ik ben blij dat ik m’n vader kan helpen

Foto van Hana

De vader van Hana Abu Qasem (17) is chronisch ziek en moet regelmatig naar het ziekenhuis. Omdat zij het Nederlands beter beheerst, helpt zij hem met het maken van afspraken, invullen van formulieren en tolkt ze bij belangrijke afspraken. Daarmee is zij een grote steun voor haar vader, maar helpt ze ook het ziekenhuis.

In 2017 vluchtte zij met haar moeder en twee jaar jongere zusje uit Syrië. Haar vader was toen al in Nederland. Ze heeft mooie herinneringen aan haar land. Hana: “In Syrië waren we altijd met familie, we kwamen elke week bij elkaar. Er zijn zoveel mooie plekken.” De oorlog was heftig en de overgang naar Nederland enorm. “Van de een op de andere dag was alles anders. De omgeving, de taal, de mensen… Ik vond dat heel moeilijk. We hebben een jaar in Laren gewoond en zijn toen naar Grootebroek verhuisd. Inmiddels ben ik helemaal gewend en heb het hier heel erg naar m’n zin.”

School gaat voor
Hana zit in 4 Havo en heeft veel vrienden. Later wil ze architect worden. Elke dag na school checkt ze of er nog mails zijn of post is vanuit het ziekenhuis voor haar vader. “Soms zitten er formulieren bij, die vul ik dan voor hem in. Hij heeft alle vertrouwen in mij. Nadat ik alles heb doorgenomen, vertel ik hem wat ik heb gedaan en wat er speelt. Soms ga ik ook mee naar het ziekenhuis om te vertalen. Maar school gaat altijd voor! Als er een afspraak is binnen schooltijd, dan bel ik het ziekenhuis en vraag om een ander tijdstip. Dat begrijpen ze altijd heel goed.”

Dankbaar
Het mantelzorgen valt Hana niet zwaar, ze maakt zich veel meer zorgen over haar vaders gezondheid. “Ik hoop gewoon dat hij zich beter gaat voelen. Maar het belangrijkste is dat ik het fijn vind dat ik iets voor mijn vader kan terug doen. Hij heeft zoveel voor mij gedaan. In de oorlog is hij helemaal alleen vanuit Syrië gevlucht om voor ons een nieuw en veilig leven op te bouwen. Hij ging met de bus en moest wel tien landen doorkruisen. Dat is toch super lief. Ik hou echt van hem.”