| Wat is Hospital@Home? Hospital@Home is een samenwerking tussen Omring, Zorgcirkel, Noordwest Ziekenhuisgroep en Dijklander Ziekenhuis, waarmee patiënten eerder vanuit het ziekenhuis naar huis kunnen terwijl de zorg doorloopt. Een belangrijk onderdeel hiervan is thuismonitoring: patiënten houden zelf hun waarden bij, zodat het behandelteam dit op afstand kan volgen. Bij Winny gebeurde dat via de app Luscii. |
De operatie
"Dat er iets mis was met mijn hart werd ontdekt toen ik 45 jaar was. Ik was aan het joggen en merkte dat dit steeds moeizamer ging. Na verschillende onderzoeken bleek dat ik geboren ben met een lekkende hartklep. Dit ging jarenlang goed genoeg om te laten zitten. Totdat de cardioloog van het Dijklander Ziekenhuis bij mijn jaarlijkse controle zei: nu móet het. De klep stond volledig open. Dat is niet goed, want je hart moet dan veel harder werken om het bloed rond te pompen."
"Op 3 oktober 2025 ben ik geopereerd. De operatie doet het Dijklander Ziekenhuis niet zelf. Daarvoor word je doorverwezen naar het OLVG in Amsterdam. Dat is een gespecialiseerd ziekenhuis voor dit soort hartchirurgie. Bang voor de operatie ben ik nooit geweest. Ik haal veel kracht uit mijn geloof en dat geeft mij het vertrouwen dat het allemaal wel goed komt."
"Ik heb grote bewondering voor de chirurgen daar. Zo precies en vakkundig wat ze doen bij die operatie. Kunstenaars zijn het. De hartslag stabiliseerde snel en voor het eerst in jaren klopte mijn hart zoals het hoort te kloppen. De cardioloog zei dat de operatie me waarschijnlijk vijftien jaar extra levensduur heeft gegeven. Vijf dagen later mocht ik naar de verpleegafdeling van het Dijklander Ziekenhuis."
De opname
“Een weekje en dan ben ik thuis, dacht ik. Maar mijn lichaam dacht daar anders over. Ik kreeg vocht achter de longen en mijn hartslag schoot omhoog door boezemfibrillatie. Dan kun je niet naar huis. Daarnaast werd enkele dagen voor mijn operatie ook nog diabetes type 2 vastgesteld. Dus dat moest ook onder controle komen.”
“De zorg in het Dijklander Ziekenhuis was geweldig. Ze zijn zorgvuldig, afspraak is afspraak en er wordt naar je geluisterd. Af en toe voelde ik mezelf een beetje een zeur. Ik vraag veel als er iets is, maar voor de verpleegkundigen was geen vraag te veel en ze stonden altijd voor mij klaar. Ook het eten was goed. De nachten vond ik lastiger. Je ligt op een kamer met andere patiënten en dat is onrustig. En je ziet mensen eerder naar huis gaan en dan denk je: dat wil ik ook.”
Naar huis
"Na drie weken vertelde de arts-assistent dat ik naar huis mocht en dat de zorg thuis via thuismonitoring kon worden voortgezet. Dagelijks kwam de wijkverpleegkundige langs voor het infuus en voor de verdere controle bleef ik onder begeleiding van de hartfalenpoli van het Dijklander. Thuis gebruikte ik de app Luscii, waarmee het ziekenhuis mijn waarden op afstand kon blijven volgen."
"Op mijn laatste dag in het ziekenhuis kwam verpleegkundig specialist Riet Schouten van de hartfalenpoli even langs om kennis te maken. Een fijn gebaar, want zo wist ik meteen bij wie ik terechtkwam op de hartfalenpoli. En toen bleek dat zij jaren geleden ook betrokken was bij de zorg voor mijn eerste man, die overleed aan de gevolgen van corona. Zij kende mij al en begreep mijn achtergrond. Dat gaf nog extra vertrouwen."
Gevoel van zekerheid
“Naar huis gaan heeft mijn herstel heel goed gedaan. In mijn eigen bed, in mijn eigen omgeving. Ik sliep eindelijk weer. Voor mij was de app geen drempel. Ik gebruik mijn telefoon al voor van alles, en de app is overzichtelijk en makkelijk. Elke dag voerde ik mijn bloeddruk, hartslag en gewicht in. Inmiddels gaat het zo goed dat ik het alleen nog 1x per week meet. Ik zet mijn wekker zodat ik het niet vergeet. Het is een kwestie van discipline, maar dat heb ik wel.”
“Als ik iets zie dat ik niet begrijp, ga ik het opzoeken. Niet omdat ik in paniek ben, maar omdat ik wil weten hoe mijn lichaam werkt. De app helpt daarbij. Ik kan er niet alleen mijn waarden in bijhouden, maar ook informatie opzoeken en direct contact leggen met mijn arts of verpleegkundige als ik iets wil weten. Dat geeft me een gevoel van zekerheid. Ik hoef niet te wachten tot ik bij de dokter zit om te weten hoe het met me gaat. Tegelijkertijd vervangt dat het contact met mijn zorgverleners niet. Door de kennis die ik opdoe, kan ik in de spreekkamer beter het gesprek voeren. En dat contact is nog altijd heel persoonlijk. Als ik Riet een keer heb misgelopen bij een poliafspraak, belt ze me later alsnog even op. Juist die betrokkenheid maakt het Dijklander Ziekenhuis voor mij tot een warm bad.”