Net 16 was ze, toen ze klaar was met de Mavo, vertelt Christel Eegerdingk-de Rooij, polikliniek assistente op Orthopedie. ‘Door mijn leeftijd kon ik niet gelijk beginnen met de door mij gewenste opleiding voor verpleegkundige. Ik heb daarom eerst de opleiding tot goudsmid gevolgd. In december 1980 kon ik wel starten en begon ik mijn opleiding tot verpleegkundige in het stadsziekenhuis in Purmerend. Daarbij ging je eerst drie maanden naar school in Zaandam. Als je daarvoor geslaagd was, ging je beginnen in het ziekenhuis voor de verdere opleiding tot verpleegkundige.
Cheque voor werkkleding
‘Toen ik mijn opleiding in Zaandam met goed gevolg had afgerond werd ik samen met mijn ouders door de toenmalige directrice uitgenodigd op de koffie in haar werkkamer om mijn diploma in ontvangst te nemen. Zo ging dat toen. Ik kreeg daarbij ook een cheque van 200 gulden om mijn eigen werkkleding aan te schaffen of het nou een jurk of broek was dat maakte niet uit, als het maar “wit” was.’
"Op de afdeling werden de borden opgeschept en moest we zelf achteraf met de hand de afwas doen."
Zelf afwassen
‘Als ik nu terugdenk aan wat we doen allemaal als verpleegkundige deden is dat niet meer voor te stellen. Ik weet nog dat we in het Stadsziekenhuis een groot balkon hadden. In de zomer reden we patiënten met bed en al op dat balkon, zodat zij heerlijk van de zon konden genieten. Ook haalden we zelf het eten voor de patiënten bij de keuken. Dat kreeg je mee in grote pannen. Op de afdeling werden de borden opgeschept en moest we zelf achteraf met de hand de afwas doen.’
Verschillende poli’s
‘Na mijn opleiding ben ik in 1984 begonnen als verpleegkundige op de polikliniek Urologie en chirurgie/behandelkamer in het toenmalige Liduina ziekenhuis. Een groot verschil met nu is dat we op meerdere poli’s inzetbaar waren. Was je op je eigen poli klaar dan ging je op andere poli’s vragen of ze nog hulp nodig hadden. Omdat er ook in Purmerend nog geen spoedeisende hulp was, werden ook patiënten vanuit de ambulance bij de poli afgeleverd. Hierdoor werkte ik ook op de behandelkamer van chirurgie voor de verrichtingen, maar deden we ook het gipsen en de spoedeisende hulp! Patiënten die op het spreekuur kwamen voor kleine verrichtingen werden dan direct na afloop van het spreekuur geholpen op de behandelkamer. Tegenwoordig moet alles ingepland worden.
Persoonlijk contact
‘Een ander groot verschil vind ik dat het toen een klein stadsziekenhuis was. We hadden veel meer onderling persoonlijk contact. We liepen gewoon naar de afdeling om dingen te vragen, brengen of te halen. Ik weet nog dat de chirurg, die aan het einde van de gang zijn kamer had, het vervelend vond om steeds heen en weer te lopen. Hij had bedacht dat een babyfoon de oplossing was. Bij hem op de kamer en dan de andere kant bij ons op de balie. Wij legden die dan in de la van de orthopeed. Hoorde je tijdens zijn spreekuur ineens ‘Zuster, Zuster’ uit zijn la komen.’
"Na meer dan 40 jaar ga ik nog altijd met plezier naar mijn werk!’
Fijn werk
‘Op onze poli werken we al vele jaren samen met een vast team en we vullen elkaar goed aan. De veranderingen in de afgelopen jaren, zoals de digitalisering en ook de fusie waardoor er nog meer deskundigheid en behandelmogelijkheden beschikbaar zijn gekomen heb ik positief ervaren. Na meer dan 40 jaar ga ik nog altijd met plezier naar mijn werk!’
In de Dijklander Zomerserie ‘toen en nu’ vertelt een aantal Dijklanders over hun carrière binnen het ziekenhuis. De gemene deler: allemaal zijn zij al ten minste veertig jaar in dienst bij het ziekenhuis. Wat zijn de grootste verschillen tussen het werken toen en nu? En welke anekdotes zijn hen bijgebleven? In deze aflevering vertelt Christel Eegerdingk- de Rooij haar verhaal. Christel startte in 1980 haar opleiding tot verpleegkundige in het stadsziekenhuis in Purmerend en is al jaren een vertrouwd gezicht op de polikliniek Orthopedie in het Dijklander Ziekenhuis locatie Purmerend.