“Het begon allemaal in 1981. Ik kom uit Angeren, Gelderland. Ik had net drie dagen mijn diploma en werd gebeld of ik in het Streekziekenhuis West-Friesland in Hoorn wilde komen werken. Mijn mentor van de studie had mijn naam genoemd en zo ging het balletje rollen. Het hoofd Civiele Dienst wilde met zijn gezin op vakantie en ze hadden iemand nodig die direct kon beginnen. Hoewel Hoorn ver van huis is, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Ik wilde dolgraag in een ziekenhuis werken en heb alles op alles gezet. Ik werd aangenomen en ik trouwde en ben toen naar Den Helder verhuisd.
Ik heb in de 41 jaar dat ik in dienst ben twee fusies meegemaakt. Eerst de fusie van het Streekziekenhuis West-Friesland en het St. Jans Gasthuis tot het Westfriesgasthuis. Dat begon voor mij al in 1984. En in 2015 de fusie tussen het Waterlandziekenhuis en Westfriesgasthuis tot Dijklander Ziekenhuis. Dat vond ik hele leuke periodes in mijn carrière. Voor mij stond dat in het teken van verhuizingen, verbouwingen en nieuwbouw. In die 41 jaar heb ik voor veel uitdagingen gestaan.
"Met zwaailichten blokkeerde de politie de ingang van de parkeergarage."
Ik vergeet het nooit meer: Lappendag 2004. In de zomer van 2004 beschikte het Westfriesgasthuis voor het eerst over de parkeergarage. Op lappendag had heel West-Friesland bedacht om zijn auto in de nieuwe parkeergarage te parkeren. In optocht liep men door het ziekenhuis, met een tussenstop bij de toiletten, richting de stad. Om 09.30 uur kon er geen auto meer de parkeergarage in. Er was een opstopping in de Maelsonstraat, de afslag van de provinciale weg stond helemaal vol en patiënten kwamen te laat voor hun poliafspraak. Conclusie: één grote chaos. Met zwaailichten blokkeerde de politie de ingang van de parkeergarage. In de loop van de middag liep alles weer normaal en gingen de koopjesjagers en vrolijke feestgangers weer huiswaarts. Zij hadden de grootste lol en ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld.
Na al die tijd vind ik mijn werk nog steeds niet saai geworden. Momenteel zijn we bezig met de Poli van de Toekomst in Purmerend. Een heel mooi project om mee bezig te zijn. Waarbij we werken aan een toekomstbestendige polikliniek. Een polikliniek die aansluit bij het veranderende zorglandschap en past bij de behoefte, situatie en mogelijkheden van elke patiënt.
Mijn dromen voor de toekomst? Ik zou heel graag eerder willen stoppen met werken. Als ik met pensioen ben wil ik een andere taal leren, Spaans of Portugees, duurzaam reizen en vrijwilligerswerk doen.
In de Dijklander Zomerserie ‘toen en nu’ vertellen een aantal Dijklanders over hun carrière binnen het ziekenhuis. De gemene deler: allemaal zijn zij al ten minste veertig jaar in dienst bij het ziekenhuis. Wat zijn de grootste verschillen tussen het werken toen en nu? En welke anekdotes zijn hen bijgebleven? In deze aflevering vertelt Thea Vermeulen haar verhaal. Thea startte 41 jaar geleden in het Streekziekenhuis West-Friesland als assistent hoofd civiele dienst en werkt tegenwoordig als adviseur facilitair bedrijf.