“Het was 1973 en ik stond met mijn klasgenoten na te praten op het schoolplein. De schoolvakantie ging beginnen en ik zou blijven zitten op de mavo. De schooldirecteur kwam naar ons groepje toe gelopen en vroeg of iemand een vakantiebaantje in het ziekenhuis zag zitten. Alles beter dan bollen pellen, dacht ik. Bollen pellen was hier in de omgeving gebruikelijk in de zomervakantie. Ik werd aangenomen in het St. Jans Gasthuis in Hoorn en werd op allerlei plekken ingezet als medewerkers met vakantie gingen, zoals patiëntenadministratie, salarisadministratie, helpen bij de facturering. Na de vakantie kreeg ik een vaste aanstelling op de salarisadministratie. Ik vond het zo leuk, die kans heb ik met beide handen aangegrepen.
"Er waren veel nonnen in dienst bij het ziekenhuis, veel waren afdelingshoofd."
Het was een hele andere tijd hoor... Toentertijd waren er nog veel nonnen in dienst bij het ziekenhuis, veel waren afdelingshoofd. En er was maar één computer voor de salarisadministratie, grootboek, financiële administratie, etc.. Het meeste ging met elektrische typmachines. Ik vond het toen heel gaaf dat ik als 16-jarig meisje achter die grote computer mocht zitten. Hij was enorm! Je kunt je nu niet meer indenken dat het zo gegaan is. Ik heb zelfs nog het handboek Verplegingsdienst onder m’n hoede gehad; alle protocollen kwamen destijds via de verpleegkundigen mijn kant op zodat we een echt handboek verplegingsdienst hadden. Ook het secretariaat van de opleiding tot verpleegkundige heb ik mogen uitvoeren. En nu al jaren voor de ICT werkzaam, hiervoor als helpdeskmedewerker en applicatiebeheerder; nu als Functioneel Beheerder Zorg.
"Als 16- of 17-jarig meisje ben ik met de trein en de bewuste cassettes richting Den Haag gestuurd."
Ik weet nog een keer dat ik op de salarisadministratie werkte en voor de salarisverwerking moesten wij onze input naar een dataverwerkingsbedrijf sturen. We waren daar te laat mee en er was echt haast bij geboden. Het zou er namelijk toe leiden dat iedereen z’n salaris te laat zou krijgen. Dat kon natuurlijk niet. Ik ben toen als 16- of 17-jarig meisje met de trein en de bewuste cassettes met alle input richting Den Haag gestuurd om de salarisadministratie in te leveren. Spannend dat ik dat vond, maar het was wel gelukt.
Mijn mavo-diploma heb ik nooit meer gehaald. Maar binnen het ziekenhuis heb ik echt de kans gekregen om te groeien. En naast mijn werkzaamheden waren er ook verschillende initiatieven waar ik graag bij hielp. Zo heb ik kunnen assisteren bij het kerstdiner voor patiënten en ben ik meerdere keren mee geweest met de busreis voor gepensioneerde collega’s. Een hele dankbare en leuke (vrijwilligers)taak!
"In de zomer van 2023 ben ik vijftig jaar in dienst!"
Mijn plannen voor de toekomst? Ik wil heel graag de vijftig jaar in dienst halen. Nog even: in de zomer van 2023 is het zover! Daarna ga ik maar kijken hoe lang ik nog wil en kan werken. Ik vind het te leuk om nu al te stoppen. Ik heb geen dag gehad dat ik met tegenzin naar het werk ben gegaan. Na mijn pensioen nog vrijwilligerswerk doen in het Dijklander Ziekenhuis sluit ik niet uit!
In de Dijklander Zomerserie ‘toen en nu’ vertellen een aantal Dijklanders over hun carrière binnen het ziekenhuis. De gemene deler: allemaal zijn zij al ten minste veertig jaar in dienst bij het ziekenhuis. Wat zijn de grootste verschillen tussen het werken toen en nu? En welke anekdotes zijn hen bijgebleven? In deze aflevering vertelt Marie-José Bosman-De Dekker haar verhaal. Marie-José startte in 1973 in het St. Jans Gasthuis en werkt momenteel als Functioneel Beheer Zorg op locaties Hoorn en Purmerend. Volgend jaar is Marie-José 50 jaar in dienst.