Barbara Wilms (49)
Ambtelijk secretaris kwaliteit (calamiteitenonderzoeker)
Hoe lang werk je al in de zorg en in het Dijklander Ziekenhuis?
“Ik werk al meer dan 31 jaar in het Dijklander Ziekenhuis. Ruim 27 jaar als verpleegkundige en daarna op de afdeling Kwaliteit.”
Waarom heb je ervoor gekozen om in de zorg te gaan werken?
“Als 13-jarige lag ik een maand in het ziekenhuis. Daar besloot ik dat ik verpleegkundige wilde worden en daar heb ik nooit spijt van gehad.”
Van patiënt…
“Op mijn 13e kwam ik, naar aanleiding van een gemiste diagnose van een blindedarmontsteking, met spoed op de eerste hulp terecht. Ik vergeet nooit de grote handen van de chirurg op mijn buik en hoe hij vertelde dat ik meteen moest worden geopereerd. Een kwartier later al lag ik op de OK. Na twee weken kreeg ik complicaties en ben ik nog een keer geopereerd. Toen heb ik ook twee dagen op de intensive care gelegen. Ik ben echt door het oog van de naald gekropen. Alles bij elkaar lag ik een maand in dit ziekenhuis, het ziekenhuis waar ik nu al ruim 31 jaar werk. Een van de verpleegkundigen van toen werd later mijn collega en is nu een vriendin.
In die tijd bestond rooming-in - dat ouders kunnen blijven slapen bij hun kind - nog niet. Ik was dus echt aangewezen op de zorg van de medewerkers. Daar in dat kamertje bedacht ik: ‘Ik wil zuster worden’. Het was een enorm heftige tijd, maar ik heb toen ook veel liefde en aandacht ervaren, en dat kan me nog steeds ontroeren. Die positieve ervaringen versterkten mijn wens om zelf verpleegkundige te worden.”
…naar verpleegkundige
“Op mijn 17e begon ik al met de Inservice-A-opleiding. Toen mijn stage begon was ik nog geen 18. De toenmalige directeur van het Westfriesgasthuis moest hier speciaal toestemming voor geven omdat
je voor je 18e eigenlijk niet aan het bed mocht staan. Op mijn 21e was ik – in die tijd - de jongste leerling ooit die haar diploma haalde. Uiteindelijk heb ik 27 jaar als verpleegkundige gewerkt waarvan 18 op de IC.
Of mijn ervaring mij gevormd heeft als verpleegkundige? Dat denk ik wel, want ik weet hoe belangrijk het is om de patiënt te zien als mens. Ik heb ervaren hoe ogenschijnlijk kleine momenten van aandacht betekenisvol kunnen zijn. Even naast iemand gaan zitten, op ooghoogte, in plaats van boven bij het hoofdeinde te praten. Of de deur sluiten voor wat privacy als je ziet dat het iemand even te veel wordt. In de hectiek van alledag is het niet makkelijk maar wel belangrijk om voorbij die eerste emotie te kijken en je te realiseren wat erachter schuilgaat.
Inmiddels werk ik vijf jaar bij de afdeling Kwaliteit. Daar houd ik me bezig met incidenten binnen de ketenzorg bijvoorbeeld rond de overdracht van het ziekenhuis naar de thuiszorg.
Inmiddels ben ik naast mijn werk ook weer privé in het ziekenhuis geweest, nu als echtgenoot van de patiënt. Mijn man is ernstig ziek. Ik vind het heel bijzonder om in deze verdrietige tijd te ervaren dat in ‘mijn’ ziekenhuis zulke fijne mensen werken. Dat er naast de noodzakelijke kennis en kunde en professionaliteit ook zoveel persoonlijke aandacht is. Voor mijn man, maar ook voor mij.
Ik ken dit ziekenhuis van kinds af aan. Ben hier goed verzorgd, heb zelf gezorgd en heb het nog steeds enorm naar de zin.”
In de Dijklander Zomerserie ‘Aan beide kanten’ vertellen Dijklanders die beide kanten van de zorg kennen. Ze werkten al in de zorg en ineens werden ze zelf - of een dierbare van hen - patiënt. Of ze hebben zelf of met een dierbare ervaring als patiënt in de zorg wat motiveerde om in het ziekenhuis te gaan werken. Hoe nemen ze die persoonlijke ervaring mee in hun werk? En wat heeft het hen gebracht? In deze aflevering vertelt Barbara Wilms haar verhaal.