Alinda Knijn (33)
Teamleider op de verpleegafdeling Neurologie in Hoorn
Hoe lang werk je al in de zorg en/of in het Dijklander Ziekenhuis?
“Ik werk sinds 2013 in de zorg, eerst in het AMC en sinds oktober 2020 in het Dijklander Ziekenhuis.”
Waarom heb je ervoor gekozen om in de zorg te gaan werken?
“Een tijd wilde ik dokter worden, maar op de open dag van de hbo-v opleiding dacht ik: ‘Dit ís het’. Als verpleegkundige sta jij de hele dag bij de patiënt. Jij ziet alles als eerste. Dat maakte voor mij het verschil.”
Hoe ben je in het Dijklander Ziekenhuis terecht gekomen?
“Vanwege mijn jonge kinderen koos ik voor een kortere reistijd. Ook een wat kleinere organisatie sprak me meer aan.”
Van teamleider op de verpleegafdeling Neurologie….
“Teamleider zijn is een mooie combi tussen de patiëntenzorg - die in mijn hart zit - en mijn ambities en kwaliteiten die ik in de leidinggevende rol kwijt kan. Ik heb veel leuke, maar ook genoeg verdrietige dingen meegemaakt met patiënten. Wat mij daarvan vooral bijblijft zijn de moeilijke momenten die je weer ‘leuk’ weet te maken. Bij ons op de afdeling kunnen mensen bijvoorbeeld niet meer lopen omdat ze halfzijdig verlamd zijn. Als er in zo’n nare situatie toch weer ruimte is voor grapjes en de patiënt tegen jou zegt: ‘Maar ik loop niet weg hoor’, dat vind ik mooi.”
…naar moeder van een dochter met leverkanker
“Mijn jongste dochter Noortje kreeg met negen maanden de diagnose leverkanker. Dan kom je echt aan de andere kant van de zorgwereld terecht. Dat was vooral in het Prinses Máxima Centrum (gespecialiseerd ziekenhuis voor kinderen met kanker) in Utrecht waarvoor het Dijklander Ziekenhuis shared care centrum is. De hoofdbehandeling was in het Prinses Máxima Centrum en alles wat ook dichterbij kon mocht in het Dijklander Ziekenhuis plaatsvinden.”
“Anderhalve week na die diagnose ging de eerste chemo er al in. Noortje had toen al zoveel MRI’s, narcoses, scans, prikken en een kleine ingreep voor een port-a-cath gehad. Van mei tot november 2022 heeft ze zeven chemokuren gehad, een grote operatie om de tumor te verwijderen en chemo-nabehandeling. Als ik teruglees in mijn dagboekje zie ik dat je veel dingen vergeet. Zoals het vele spugen en hoe ziek ze er eigenlijk uitzag. Natuurlijk waren er tranen bij het prikken, maar verder was ze altijd blij, ondanks alles. Het gaat nu goed met Noortje, maar dat hoofdstuk is nooit klaar, omdat ze de rest van haar leven controles heeft.”
Hoe woorden verschil maken
“Het voordeel wat je hebt als zorgverlener is dat je andere vragen stelt. Je denkt over veel meer dingen na. Maar je duikt soms ook teveel in die zorgverlener-rol. Toen ik bij mijn dochter probeerde het zuurstofbrilletje weer goed te krijgen zei een verpleegkundige: “Laat mij die vervelende dingen doen, jij mag weer mama zijn”. Het was zo fijn dat die collega dat toen zei.” Toch kunnen goedbedoelde woorden ook verkeerd uitpakken, vertelt Alinda.
“Toen Noortje op de IC lag na haar operatie mochten we daar niet blijven slapen, maar wel naast haar bed zitten op een stoel. Die avond zeiden zowel de avond- als nachtverpleegkundige dat ik wel kon gaan, maar ik wilde bij Noortje blijven om haar te kunnen troosten. Iets in hun woorden maakte dat ik me niet welkom voelde. ”
“De woorden die je kiest kunnen veel uitmaken voor hoe iets overkomt. Daar denk ik in mijn werk nu ook extra over na. We hebben allemaal zinnetjes die erin sluipen, zoals “ik kom zo terug”. Wat is voor jou ‘zo’ en wat is voor de patiënt ‘zo’? Je kunt dan beter eerlijk zeggen dat je iets even niet kunt waarmaken. Gewoon eerlijk zijn en zorgvuldig je woorden kiezen.”
“Tijdens Noortjes ziekteproces heb ik van het Dijklander als werkgever veel begrip en ruimte ervaren. Daar kom je als persoon sterker mee terug, dus ik blijf nog heel lang Dijklander. Die ervaring neem ik ook mee als teamleider. Ik ben nog empatischer geworden. Collega’s die ergens mee worstelen geef ik ruimte om toe te geven aan wat ze te veel wordt. Mijn eigen ervaringen met het combineren van werk en privé neem ik ook mee in gesprekken met mijn teamleden. Daarom wil ik ook graag wijzen op een petitie die pleit voor een passende zorgverlofregeling voor werkende ouders van ernstig zieke kinderen. Op die manier ontlast je zowel de werknemer als de werkgever.”
In de Dijklander Zomerserie ‘Aan beide kanten’ vertellen Dijklanders die beide kanten van de zorg kennen. Ze werkten al in de zorg en ineens werden ze zelf - of een dierbare van hen - patiënt. Of ze hebben zelf of met een dierbare ervaring als patiënt in de zorg wat motiveerde om in het ziekenhuis te gaan werken. Hoe nemen ze die persoonlijke ervaring mee in hun werk? En wat heeft het hen gebracht? In deze aflevering vertelt Alinda Knijn haar verhaal.