Loopbaan
‘Ik werkte als klinisch chemisch analist bij het BovenIJ Ziekenhuis, toen mijn buurman – die zorgmanager was in het Waterlandziekenhuis – vertelde over een vacature. Ik was als moeder van een patiëntje al bekend met het ziekenhuis en de sfeer sprak me aan, dus ik solliciteerde en werd aangenomen. Mijn opleiding tot analist was nog zonder computers, dus in de jaren dat ik hier op het lab werkte, heb ik veel zien veranderen. Waar alle analyses eerst ‘handwerk’ waren, namen gemechaniseerde apparaten dit steeds vaker over. Ik miste het turen door de microscoop om bloedcellen te tellen en/of afwijkingen te vinden, een bloedgroep macroscopisch te beoordelen of een zuurgraad te berekenen met behulp van een titratie. Omdat ik steeds minder voldoening uit mijn vernieuwde werkzaamheden haalde, ben ik verder om mij heen gaan kijken. Zo ben ik in de OR terechtgekomen. Door de combinatie – twee dagen op het lab en twee dagen OR – bleef het leuk.’
Werkplezier
‘Nooit heb ik meer geleerd dan in mijn jaren in de OR. Tijdens de fusie was ik voorzitter van de OR; dat was een enorm leerzame periode. Ik heb de organisatie door en door leren kennen en snapte daardoor ook waarom de fusie tot stand kwam. Toch besloot ik dat ik mij na de fusie niet opnieuw verkiesbaar zou stellen. Het vroeg zoveel; zelfs thuis zeiden ze: ‘Mam, wordt het niet eens tijd?’ Maar weer volledig terug naar het lab wilde ik ook niet. Vrijwilligers zaten altijd al in mijn hart, dus toen er een vacature kwam voor teamleider vrijwilligers, zag ik mijn kans schoon. Zo heb ik er altijd voor kunnen zorgen dat het voor mezelf leuk zou blijven om hier in het ziekenhuis te werken. Hierdoor ben ik nog geen dag met tegenzin naar mijn werk gegaan.’
Trots gevoel
‘Als ik terugkijk op mijn loopbaan in het Dijklander Ziekenhuis zijn er twee dingen waar ik echt trots op ben. Mijn visie is: alleen samen maak je een mooi en sterk ziekenhuis. In mijn tijd als OR-voorzitter heb ik met iedereen gesproken, altijd geprobeerd om elk standpunt te begrijpen en ben ik steeds op zoek gegaan naar verbinding, door alle lagen van de organisatie heen. Ik ben er trots op dat ik hiermee iets heb kunnen betekenen voor zowel de organisatie als de medewerkers. Daarnaast ben ik ook trots op de positie die vrijwilligers sinds mijn komst als teamleider hebben verworven in het ziekenhuis. Samen met mijn collega Bea uit Hoorn hebben we een mooi vrijwilligersbeleid neergezet, dat ook door de raad van bestuur is omarmd. Op de twee hoofdlocaties zijn er veel vrijwilligers die er bovendien met veel plezier werken en zich gewaardeerd voelen. En er zijn heel veel tevreden collega’s die de vrijwilligers weten te vinden.’
En nu?
‘Ik ben nu ruim een maand gestopt en aan het wennen aan het idee dat ik niet meer werk. Dat gaat me goed af, maar ik mis wel de contacten. Stilzitten kan ik niet, dus de volgende uitdaging heeft zich alweer aangediend: ik ga een toneelproductie maken met mensen met een verstandelijke beperking. En verder sport ik veel en ben ik in de zomer te vinden in ons strandhuisje in Egmond. Ook wil ik gaan reizen met mijn man. En natuurlijk blijf ik de ontwikkelingen in het ziekenhuis volgen; dat stopt niet als je met pensioen gaat. Ik zie mijn nieuwe levensfase met vertrouwen tegemoet!’
In de Dijklander Zomerserie ‘Trots en trouw’ vertellen Dijklanders over hun carrière binnen het ziekenhuis. De gemene deler: ze gaan of zijn met pensioen. Hoe kijken zij terug op hun loopbaan binnen de zorg? Hoe hebben zij het werken in een ziekenhuis ervaren? In deze aflevering vertelt Marianne van Os (65) haar verhaal. Marianne startte in 1991 als klinisch chemisch analist in het Waterlandziekenhuis en werkte de laatste jaren als teamleider vrijwilligers op locatie Purmerend.